Silent Love

คลิกดูอีเมลที่ไม่มีความเคลื่อนไหว แต่ละครั้ง...เหมือนใจจะขาด เพลงที่เปิดอัดใส่หูก็มีแต่เพลงเศร้า อกหัก เพลงประเภทที่คนไม่สมหวังในรักฟังแล้วอยากชัทดาวน์ตัวเอง ถ้าหัวใจคนเราปิดแล้วเปิดใหม่ได้เหมือนคอมพิวเตอร์ ตอนนี้ฉันเองก็อยากจะกดปุ่มสุดท้ายปุ่มนั้นเหลือเกิน ถ้อยคำที่เคยรับใช้กันมานาน วันนี้ไม่ได้พูดกับเขาอีกแล้ว เพราะถึงนึกอยากพูด ก็ไม่มีคนฟัง...ฉันรักคุณ 

คำว่า “ขาดใจ” คงเป็นแบบนี้เอง เพราะใจเราไปกับเขาหมดแล้ว เหลือแค่ตัวหนักๆ สองเท้าติดดิน สองแขนแกว่งไปมา มีสมองเอาไว้ทำงาน พอมันเผลอๆ ก็คิดเลยเถิดไปเรื่องนั้นเรื่องนี้ นึกถึงเรื่องดีๆ ก็เผลอยิ้ม พอเป็นเรื่องเศร้าน้ำตามันก็พาลจะไหล ได้แต่ตั้งคำถามว่าเมื่อไหร่ถึงจะเข้มแข็ง เมื่อไหร่ถึงจะก้าวผ่านเรื่องนี้ไปได้ ถ้าเวลาช่วยเยียวยาได้ทุกสิ่ง ก็ได้โปรดมารักษาผู้หญิงคนนี้ทีเถอะ ได้โปรด

"วันเวลาจะหมุนไปนานแสนนานสักเท่าไหร่ อยากขอให้เธอมั่นใจสัญญา

จะอยู่รอที่ตรงนี้ ถึงรู้เธอไม่กลับมา แต่ความรู้สึกจะไม่เลือนจากเธอ"

ไม่เคยคิดว่าชีวิตนี้ขาดใครไม่ได้ นอกจากพ่อกับแม่ แต่วันนี้รู้แล้วว่าการสูญเสียครึ่งหนึ่งมันเป็นยังไง มันเจ็บลึก มืดดำ ไร้สิ้นทางออก แสงสว่างที่อยู่ใกล้ที่สุดก็ดูเหมือนห่างไกลเป็นปีแสง สองมือไขว่คว้าความเหงามากอดไว้แนบอก พยายามเหลือเกิน พยายามบอกตัวเองว่าเรายังผ่านคืนนี้ไปได้ เรายังเหนื่อยกับงาน เรายังมองเห็นว่าใครรู้สึกยังไง แต่ความรับรู้มันลางเลือนเข้าไปทุกที สับสนระหว่างบวกกับลบ มืดกับสว่าง อ่อนแอกับเข้มแข็ง วันทั้งวันเหมือนมีอะไรวิ่งวนอยู่ในหัว ขอบคุณพระเจ้าที่โถมงานใส่มาจนหนักอึ้ง ทำให้พอบังคับหางเสือความคิดให้หันไปทางอื่นได้บ้าง แต่พอดึกเข้า มืดเข้า หนาวเข้า ใจเจ้ากรรมมันก็เกเรขึ้นมาอีกแล้ว ไม่รู้เลยว่าเขาเป็นยังไง ไม่รู้เลยว่าคนของเขาเป็นยิ่งกว่าเรามั้ย ทำไมถึงได้ก่อเรื่องราวแบบนี้ขึ้นมาได้นะ ฉันเฝ้าถามตัวเองนับครั้งไม่ถ้วน “ความรัก” มันเย้ายวนขนาดนั้นเลยเหรอ ก็แน่ล่ะ ขนาดที่เรายอมได้ทุกอย่าง เชื่อได้ทุกคำ  ความรักไม่ได้ทำให้แค่ตาบอดหรอก แต่ประสาทสัมผัสทุกส่วนมันรวนไปหมดเลยต่างหาก โง่ หรือ ฉลาด ก็ไม่สำคัญอีกต่อไป ดี เลว ก็แยกแยะไม่ได้ จนเมื่อถึงวันที่ได้ฟังกับหู ได้รับรู้กับหัวใจว่าเรามันผิดเต็มประตูนั่นแหละ ถึงได้ตาสว่างขึ้นมาบ้าง

"เธอจะอยู่กับฉันตลอดไป ไม่ว่าอีกนานแสนนาน นานเท่าไรไม่ลืมเลือน

ความทรงจำคอยย้ำและช่วยเตือน เราต่างผูกพันด้วยรัก...ตลอดไป"

ทำไมกันนะ...จนถึงตอนนี้ก็ยังโหยหา ยังคิดถึงเขามากมาย มากขนาดที่อยากกรีดร้องออกมาดังๆ บางครั้ง...มันเจ็บจนหายใจไม่ออก ต้องค่อยๆ สูดเอาอากาศเข้าไปในอก อกที่บรรจุหัวใจแตกๆ เปิดเพลงฟังวนไปวนมา ให้แต่ละถ้อยคำมันตอกย้ำความรวดร้าว ไม่ได้บ้า ไม่ได้เสียสติ แต่กำลังพยายามใช้อารมณ์อย่างโง่เขลาต่างหาก พยายามเป็นคนที่เจ็บปวดที่สุด เพราะมันคงดีกว่าเป็นคนที่ไม่มีความรู้สึกกับอะไรอีกเลย ถ้าไม่โง่ ไม่เลว ไม่หลง ก็คงไม่มีวันได้เข้าใจว่าที่สุดของความรู้สึกมันเป็นยังไง แต่สิ่งที่แลกมามันไม่คุ้มตรงที่คนอื่นต้องมาเจ็บไปกับเราด้วย ทำยังไงถึงจะปัดเป่าความทุกข์ของเขาไปได้นะ เวลาจะไปช่วยเขารึเปล่า หรือเขามีวิธีช่วยตัวเองอยู่บ้างแล้ว...ไม่อยากคิดเลย ไม่อยากนึกเลย ได้โปรดเถอะเวลา มาพาฉันไปจากตรงนี้เร็วๆ ที ได้โปรด...

ฉันใช้การเขียนทำให้ชีวิตง่ายและยาก ทำให้มีคนรักและชังแล้วในตอนนี้ บรรดาถ้อยคำที่เคยใช้ บรรดาตัวอักษรที่ถือกำเนิดจากหัวใจและความคิด ได้โปรดดูแลคนที่ฉันรักให้ดี ถ่ายทอดความรักของเราให้ดี แม้ฉันไม่ได้อยู่ดูแลเขา ไม่มีโอกาสได้ทำความฝันให้เป็นจริงอีกต่อไปแล้ว แต่ถ้อยคำยังอยู่ อย่าเพิ่งสิ้นไร้เรี่ยวแรง อย่าเพิ่งท้อแท้ทอดถอนใจ เพราะถ้าไม่มีพลังจากถ้อยคำที่เคยสัญญากันไว้ ความรักของเราคง “ตาย” ลงไปอย่างแน่นอน

ฉันไม่รู้ว่าตัวเองคาดหวังอะไร อยากหายใจเบาๆ แล้วมีชีวิตที่ไม่กระทบกับใครเลยในตอนนี้ ขอแค่โอกาสสักครั้งที่จะได้บอกกับเขาว่าฉันตัดสินใจจะรักเขาต่อไป...ก็ยังไม่กล้า จริงอยู่ เราคบกันไม่ได้ แค่หายใจเอาอากาศในสถานที่เดียวกันเข้าไปก็คงผิดแล้ว แต่ใครเล่าจะห้ามไม่ให้ฉันเก็บเขาไว้ในใจ ใครล่ะจะมีสิทธิ์มาห้ามไม่ให้ฉันรักเขาต่อไป อยากจะจดจำความรักนี้ไว้ อยากเก็บกอดเขาไว้แนบอก แม้จะ “รักกัน” ไม่ได้ แต่ฉัน “รักเขา” ได้ใช่ไหม เรียกเขาว่าที่รักซ้ำๆ กันในใจได้ใช่ไหม สวมกอดความทรงจำและอดีตของเราได้ใช่ไหม ฟังเพลงรักแล้วคิดถึงเขาได้ใช่ไหม เหม่อมองนอกหน้าต่างแล้วอธิษฐานเผื่อเขาได้ใช่ไหม มีเขาตลอดไปได้ใช่ไหม ตราบเท่าที่ฉันไม่ตายไปจากความรักนี้ ฉันยังแต่งแต้มให้มันสวยงามแม้จะไม่มีโอกาสได้รู้ว่าเขาเป็นอย่างไร แม้จะไม่มีโอกาสได้สัมผัสเยื่อใยระหว่างเรา แน่ล่ะ ฉันคงอดคิดไม่ได้ว่าวันนึงเขาคงลืม วันนึงฉันคงเป็นแค่เครื่องประดับในอดีตของเขาอีกหนึ่งชิ้น ฉันก็มีสิทธิ์คิดอย่างนั้น หรือชอกช้ำกับความคิดของตัวเอง แต่ก็ยังดื้อดึงในความรักได้ใช่ไหม ฉันกำลังเห็นแก่ตัวอีกครั้ง แต่ครั้งนี้จะไม่มีใครต้องเจ็บปวดนอกจากหัวใจของฉันเอง

"ไกลห่างคนละฟ้า แต่ด้วยรักและศรัทธา

จะเชื่อมใจถึงกัน แทนสัญญาด้วยหัวใจ ไม่มีใครแทนเธอ"

วันนี้กำลังจะจบลงอย่างเหนื่อยล้า ได้แต่หวังลมๆ แล้งๆ ว่าจะมีอะไรถูกส่งมาถึงบ้าง รู้ทั้งรู้ว่าไม่ควร แต่มันก็ปกติธรรมดาที่สุดแล้วมิใช่หรือ ก็ถ้าเราต้องแยกจากคนที่เรารักสุดหัวใจ ทำไมเราถึงจะไม่คาดหวังในปาฏิหาริย์ เขามีดีอย่างไร หรือดีแค่ไหนไม่ใช่กงการที่ฉันจะตัดสิน หรือใช้เป็นเหตุผลในความรัก เพราะความรักครั้งนี้ของฉันมันไร้เหตุผลอย่างที่สุด...