รักทุกฤดู รักเธออยู่...เหมือนเดิม

posted on 06 Jan 2011 15:53 by silentlove

 

 

................................................................
"นับแต่วันที่เจอเธอแล้ว
ฉันได้เจอกับความเปลี่ยนแปลงมากมายเหลือเกิน
เหมือนฤดูที่ต่าง ฉันได้เจอกับฤดูร้อน
แสงตะวันส่องใจที่เคยหม่นหมองให้ละลาย

อยู่ๆ ก็มีลมฝนที่ตกหล่นมาเป็นสาย
เป็นฤดูที่เหงาใจ เหน็บหนาวหัวใจมากๆ เลย
ติดอยู่ในฤดูรัก ไม่อาจตัดใจออกไปไกลเธอสักครั้ง

ยังไงก็รักเธอคนเดียว คนเดียวที่รักทั้งหัวใจ
วันเวลาผ่านไป ฤดูเปลี่ยน
ฉันไม่เปลี่ยน รักเธออยู่อย่างนั้น
เธอคือความรักทุกฤดู คือฤดูรักที่ยาวนาน
เธอคือความผูกพันที่คอยผูกใจฉันอยู่
รักเธออยู่เหมือนเดิม

แม้ว่าวันต่อไปจากนี้
แม้จะมีอะไรเปลี่ยนไปมากมายก็ตาม
มันไม่ใช่เรื่องใหญ่ แม้ว่ามันจะมีวันนั้น
ฉันกับเธออาจเจอกับความขัดแย้งไม่เข้าใจ

สิ่งหนึ่งที่ใจมันรู้ อยากบอกให้เธอได้รู้
ความรักมันไม่หายไป ยังหมุนรอบเธอทุกๆ วัน
จะผ่านไปฤดูไหน ไม่อาจเปลี่ยนใจจากเธอไปเลยสักครั้ง

ยังไงก็รักเธอคนเดียว คนเดียวที่รักทั้งหัวใจ
วันเวลาผ่านไป ฤดูเปลี่ยน
ฉันไม่เปลี่ยน รักเธออยู่อย่างนั้น
เธอคือความรักทุกฤดู คือฤดูรักที่ยาวนาน
เธอคือความผูกพันที่คอยผูกใจฉันอยู่
รักเธออยู่เหมือนเดิม

วันนี้ วันไหน ให้รู้ไว้อย่างฉันจะยังรักเธอ

ยังไงก็รักเธอคนเดียว คนเดียวที่รักทั้งหัวใจ
วันเวลาผ่านไป ฤดูเปลี่ยน
ฉันไม่เปลี่ยน รักเธออยู่อย่างนั้น
เธอคือความรักทุกฤดู คือฤดูรักที่ยาวนาน
เธอคือความผูกพันที่คอยผูกใจฉันอยู่
รักเธออยู่เหมือนเดิม..."
 
...............................................................................
 
 
ระหว่างการ "มี" และ "ไม่มี" คุณว่าอะไรน่าเศร้ากว่ากัน?
 
ค่ำคืนและบทสนทนานาน 1 ชั่วโมงผ่านไป คุณยังเป็น Nobody ในนั้น โลกเสมือนที่เรามักคุ้น และฉันก็เปลี่ยนชื่อไปตามแต่ใจตัวเอง ตามอารมณ์ หรือไม่ก็ความคิดชั่วแล่นที่วูบผ่านตอนเปิดเครื่อง อดแปลกใจไม่ได้ที่คุณเอ่ยทักอย่างเร่งร้อน มันร้อนเหมือนน้ำเดือดพร้อมรินใส่ถ้วยกาแฟ ..."กอดได้มั้ย" คุณว่าอย่างนั้น ฉันก็อ้ำอึ้งไป ไม่ทันที่จะตอบคุณก็ชมว่ารูปประจำตัววันนี้ดูน่ารัก แน่ล่ะ ฉันจะให้คุณเห็นสภาพทรุดโทรมดูไม่ได้ได้ยังไง...นี่ฉันนะ ผู้หญิงที่ต้องดูดีเสมอสำหรับคุณ ก็...คุณชอบที่ฉันเป็นอย่างนี้นี่นา
 
คุณบอกว่า "คิดถึงมาก" กี่ครั้งกันนะ รู้มั้ย ฉันก็อยากใช้คำเดียวกันนี้ อยากโอบกอดคุณจากด้านหลัง กระชับวงแขนให้แน่นๆ แล้วยื่นหน้าไปกระซิบที่ข้างหูว่า "ฉันก็คิดถึงคุณมาก" ...ยากเย็นแค่ไหนกว่าฉันจะพาตัวมาอยู่ห่างคุณได้ แต่คุณก็ทำลายจุดยืนเล็กๆ ของฉันภายในพริบตา ด้วยข้อความที่สั้นที่สุดในโลก ..แต่ช่างเถอะค่ะ อะไรก็ตามที่คุณขอ ฉันอยากให้คุณรู้ว่ามันมีพลังเหนือสติและเหตุผลของฉันทั้งหมด เพราะฉะนั้น ได้โปรด อย่าร้องขออะไรมากไปเลยนะคะ เพราะฉันน่ะ อยากให้คุณมากกว่านั้น...มากนัก
 
สิ่งนึงที่ฉันกังวล และห่วงใยคุณนักหนาก็คือการไม่มี "ความสุข" ของคุณนี่แหละ ทำไมคะ? ทำไมคุณถึงไม่มีความสุข...ทำไมคุณถึงทำให้ฉันนึกอยากเป็นนางมารร้ายที่ลักพาตัวคุณไปสุดขอบโลก ฉุดกระชากคุณลงมาจากภาพร่างชีวิตสมบูรณ์แบบ จากสังคม ครอบครัว และรากฐานชีวิตที่ใครๆ ก็ต้องนึกอิจฉา คุณควรจะมีความสุข หรืออย่างน้อยก็พยายามทำเพื่อฉันอีกซักนิดด้วยการก้าวไปข้างหน้ากับสิ่งที่คุณมี ซึ่งมันสมบูรณ์พร้อมอยู่แล้ว ฉันไม่ได้พยายามผลักไส หรือประชดประชัน แต่คุณก็ต้องยอมรับว่าคุณมีอะไรๆ มากกว่าผู้คนอีกมากมายนัก ...เรื่องนี้ยิ่งทำให้สถานการณ์ระหว่างเรายุ่งยากขึ้นอีก เพราะใจฉันมันร่ำร้องอยากไปหาคุณมากขึ้น โหยหาคุณมากขึ้น แทนที่ฉันจะเดินทางเดียวดายในความคิด และอยู่กับคุณแค่ในความฝันส่วนตัว มีความรักเงียบๆ ในแบบของฉันต่อไป คุณกลับทำให้มันร้อนรนกระวนกระวาย เหมือนฉันถูกแผดเผาอยู่ภายใต้ผิวหนังเย็นชืด...โธ่ ที่รัก นี่ฉันควรจะทำยังไงต่อไป? การทนฝืนและฝืนทนของเรามันจะไม่มีประโยชน์เลย ถ้าเราไม่พยายามอดทน และยอมเป็นฝ่ายสูญเสีย คุณรู้มั้ยคะว่าฉันคิดอะไร ฉันคิดว่าถ้าเราอยู่กับมันได้นานพอ ถ้าเราอดทนมากพอ...ถ้าเราเจ็บปวดและทรมานได้สาสมดีแล้ว อาจมีปาฏิหาริย์เกิดขึ้นก็ได้...ฉันรู้ว่ามันฟังดูไร้สาระและเลื่อนลอย ไม่อาจจับต้องหรือวาดหวัง แต่ฉันรู้สึกอย่างนั้น มันเป็นความรู้สึกประเภทเดียวกับ "สัญชาตญาณ" หรือ "เซ้นส์" ที่ทำให้ฉันพบและรักคุณ...ไม่มีหลักการหรือเหตุผลรองรับ แต่ฉันรู้ว่าเรายังมีโอกาสนั้น อาจจะเนิ่นนาน เป็นเดือน เป็นปี เป็นสิบปี แต่ถ้าครั้งหนึ่งเราได้เจอกัน...ด้วยความถ่อมตัว ด้วยการรู้คุณค่าแห่งความรัก และการถนอมรักษาความรักไว้ ฉันเชื่อว่าเราจะได้ "พบ" กันอีก ไม่ใช่แค่เจอกัน แต่ได้กลับมารักกันอีกครั้งอย่างที่ควรจะเป็น ก็ไม่รู้ว่าฉันเอาความมั่นใจมาจากไหน คุณไม่จำเป็นต้องเชื่อ ไม่จำเป็นต้องบังคับขู่เข็ญให้หลักแห่งข้อเท็จจริงในตัวคุณยอมอ่อนข้อให้สิ่งนี้ ถ้าสมมติว่าคุณรู้ว่าฉันคิดอย่างนี้...คุณก็แค่อวยพรให้กับความเชื่อของฉันเท่านั้นพอ
 
ถ้าต้อง "มี" อย่างเจ็บปวด ฉันขอเจ็บปวดกับการ "ไม่มี" ดีกว่า...ไม่มีคุณให้จับต้อง แต่มีคุณในทุกฤดูที่ผันผ่านชีวิต...คุณจะเป็น "ฤดูรัก" ที่ยาวนานที่สุดของฉัน...ฉันเชื่ออย่างนั้น
 
........................................................