แพ้คำว่ารัก
posted on 26 Apr 2011 01:08 by silentlove
ถามตัวเองอีกครั้ง
เธอต้องการอะไรกันแน่? ได้รัก ถูกรัก หรือ "รอรัก"
รอเขาแค่เป็นนาทีก็แสนนาน แล้วต้องรออีกกี่วัน กี่เดือน กี่ปี
เธอรู้คำตอบ...ใช่เธอรู้ดี
เขาไม่มีวันแปรเปลี่ยนไปจากนี้ ไม่มีวันเป็นของเธอ
ไม่อยากแก่งแย่ง
ไม่อยากครอบครองของๆ คนอื่น
ไม่อยากฝืนชะตาฟ้าลิขิต
แล้วเธอยังหวังสิ่งใด...
เธอรอเพื่อวันหนึ่งจะถูกตราหน้าว่าเลวทรามต่ำช้าอย่างนั้นหรือ?
ความรัก...ถ้ายากนักก็คงต้องปล่อยวาง
เธอรู้คำตอบ...ใช่เธอรู้ดี
แต่เพราะ รัก คำนี้มันไม่ง่าย
ไม่เคยและจะไม่มีวัน
ฉันเฝ้ามองเธอเดียวดายอ้างว้าง
ตลอดการเดินทางของหัวใจ
เธอไม่เคยเป็นเช่นที่เธอเป็น
เธอไม่เคยรัก ขนาดที่เธอรัก
เฝ้าถามคนบนฟ้า ทำไมต้องเป็นเขา
คำตอบเงียบงันว่างเปล่า...
รู้เพียงขาดเขาเธอกลวงโบ๋
มีแต่ร่างกาย ไร้ซึ่งหัวจิตหัวใจ
หรือเพราะเธอเปราะบางเกินกว่าจะเติมเต็มอีกครึ่งที่ขาดหาย
ด้วยสิ่งอื่น...
ฉันเฝ้าดูเธอเดียวดายอ้างว้าง
ในโลกกว้างใหญ่
อยากโอบกอดเธอเหลือเกิน หญิงสาวของฉัน
เธอผู้รำพึงรำพันได้แต่เพียงกับท้องฟ้าและหมู่ดาว
ไม่มีแม้สักคน
ไม่มีแม้สักหนึ่งเสียงจะเอื้อนเอ่ยถ้อยคำปลอบโยน
ฉันมองไม่เห็นทางออก
เมื่อเธอยังเลือก "รอรัก"
เขาช่างใจร้าย...
แต่เธอจะใจร้ายยิ่งกว่า
ถ้าเธอดึงดันอยู่บนเส้นทางน้ำตาสายนี้
หรือมันมีทางออกที่ฉันมองไม่เห็น
อยู่ตรงไหนสักแห่ง
ขอเพียงเธอเดินไปอีกสักหน่อย
แต่ถ้าทางออกนั้นเป็นทางตันเสียล่ะ
ออกไปไม่ได้ จะกลับก็ไม่ถึงแล้วนะ
หญิงสาวของฉัน
เธอรำพึงรำพันกับดาวค่อนฟ้า
รินน้ำตาให้สายลมยามดึก
เธอเฝ้าอธิฐาน
ให้ความดีงามจงอยู่กับเขา
เติมเต็มเขา ปลอบโยนเขา คนรักของเธอ
คนรักของคนอื่น...
ฉันเฝ้าอธิฐาน
ให้การเปลี่ยนแปลงมาถึง
ยังหัวใจเปราะบางดวงนี้
ฉันเหนื่อยล้า
แต่ยังไม่กล้าเดินออกไปเสียที
หญิงสาวของฉัน
วันใดเธอแตกสลาย
ฉันจะไปกับเธอ
ณ ที่สุดปลายแห่งความเศร้า
ณ จุดจบที่มีแต่ความว่างเปล่า
เราจะอยู่ด้วยกัน
ณ โพรงกระต่ายมืดมิดอนธการ
ณ ที่ซึ่งเสียงทรอมโบนดังก้องไม่ขาดสาย
เราสองจะกลับมารวมเป็นหนึ่งเดียวอีกครั้ง
เป็น "ฉัน"
หญิงสาวที่พ่ายแพ้เพราะคำว่า "รัก"
...